Σε ποιον να πω "Χρόνια Πολλά"

Εγώ να πω «χρόνια πολλά» θέλω. Αυτό μόνο. Κάπου να τα πω, αλλά ποιός θα τ΄ακούσει, αναρωτιέμαι.  Μετά σκέφτομαι τι νόημα έχει αυτή η ευχή στα κλειστά προφίλ, στα παγωμένα μάρμαρα και στις άδειες καρέκλες; Στο τίποτα...

Κι έτσι όπως περνάνε οι μέρες και ο χρόνος, ο γιατρός όπως μας έμαθαν να τον λέμε, σβήνει κι αυτός τα χνάρια στην άμμο και το μονοπάτι σβήνεται με την σειρά του, τα χρόνια, τα πολλά κιόλας, άκουσον άκουσον, ακούγεται σαν την πιο ειρωνική ευχή του κόσμου!

Εγώ όμως θέλω να το πω κι ας πονάει κι ας είναι σκληρό. Στην πραγματικότητα αυτός που πονάει είμαι εγώ. Εγώ κι εσύ κι εσύ κι εσύ... κι όποιος σας γνώρισε όλους εσάς που φύγατε από την παρέα σκαστοί...Κοπάνα διαρκείας το λένε. Μεταξύ μας μιλάμε τώρα. Την κοπανίσατε για τα καλά και θέλουμε να σας πούμε χρόνια πολλά και μας πιάνει μια αμηχανία... μαζί με στεναχώρια και νοσταλγία, αλλά και τρόμος για τα μελλούμενα.  

 Αυτές οι απουσίες δεν είναι απ΄αυτές που με ένα χαρτάκι από τον κηδεμόνα όλα μέλι-γάλα. Αυτές οι απουσίες είναι αφορμή για κλάματα ανακατεμένα με γέλια, με αναμνήσεις, με διηγήσεις, με μικρές μνήμες πολύτιμες... Κι η  μνήμη του καθενός διαφορετική ακόμα και για το ίδιο περιστατικό! Μυστήριο  ανεξήγητο!

Κι όσο βίαιη και αναπάντεχη ή όχι κι αν είναι η αποχώρηση, το κενό παραμένει. Και μεγαλώνει... δυστυχώς. Η ζωή, θα μου πείτε, έτσι είναι η ρουφιάνα η ζωή. Δεν λογαριάζει σειρές και προτεραιότητες και αγάπες και πόνο.  Με το ένα χέρι σου δίνει με το άλλο σου παίρνει και μένεις ν΄ αναρωτιέσαι ...να πω αυτά τα «χρόνια πολλά», που ξέρω πως δεν έχουν ουσία πια, αλλά εγώ θέλω να τα πω. Για τα χρόνια που μοιραστήκαμε με τα παιδιά που έφυγαν, για τα χρόνια που περνάνε και κάθε που έρχονται οι γιορτές και τα γενέθλιά τους τους θυμόμαστε, γι΄ αυτούς που άφησαν πίσω και δεν πρέπει να πιστέψουν πως τους ξεχάσαμε, γιατί δεν τους ξεχάσαμε. Για άλλους μιά φωτογραφία, για άλλους η διπλανή στο θρανίο, για άλλους ένα γεια με πολλά χαμόγελα, για άλλους μια ζωή ολόκληρη.

Πάντα αναρωτιόμουν πώς φεύγουν έτσι οι άνθρωποι; Αλλά ίσως τελικά και να μην φεύγουν με την έννοια που εμείς δίνουμε στην απουσία. Ίσως αυτό να είναι το μάθημά μας όσο μεγαλώνουμε. Το μάθημα της αποδοχής.

 Ίσως το απουσιολόγιο της ζωής να υπάρχει για να μας θυμίζει πως ο άνθρωπος πεθαίνει πραγματικά μόνο όταν τον ξεχνάμε...

Ματίνα Ράπτη-Μιλληλή.