Σε ποιον να πω "Χρόνια Πολλά"
Εγώ να πω «χρόνια πολλά» θέλω. Αυτό μόνο. Κάπου να τα πω, αλλά ποιός θα τ΄ακούσει, αναρωτιέμαι. Μετά σκέφτομαι τι νόημα έχει αυτή η ευχή στα κλειστά προφίλ, στα παγωμένα μάρμαρα και στις άδειες καρέκλες; Στο τίποτα... Κι έτσι όπως περνάνε οι μέρες και ο χρόνος, ο γιατρός όπως μας έμαθαν να τον λέμε, σβήνει κι αυτός τα χνάρια στην άμμο και το μονοπάτι σβήνεται με την σειρά του, τα χρόνια, τα πολλά κιόλας, άκουσον άκουσον, ακούγεται σαν την πιο ειρωνική ευχή του κόσμου! Εγώ όμως θέλω να το πω κι ας πονάει κι ας είναι σκληρό. Στην πραγματικότητα αυτός που πονάει είμαι εγώ. Εγώ κι εσύ κι εσύ κι εσύ... κι όποιος σας γνώρισε όλους εσάς που φύγατε από την παρέα σκαστοί...Κοπάνα διαρκείας το λένε. Μεταξύ μας μιλάμε τώρα. Την κοπανίσατε για τα καλά και θέλουμε να σας πούμε χρόνια πολλά και μας πιάνει μια αμηχανία... μαζί με στεναχώρια και νοσταλγία, αλλά και τρόμος για τα μελλούμενα. Αυτές οι απουσίες δεν είναι απ΄αυτές που με ένα χαρτάκι από τον κηδεμόνα όλα μέλι-γάλα...
